Devammecburi’s Blog

geçen pazartesi babam, ben, kuzenim (teyze kızı) ve kardeşim yemek sofrasındayız.

babam: eline sağlık kızım. çok güzel olmuş.
kadeşim: hıhı eline sağlık abla.

yarım saat sonra kuzenle bulaşıkları makineye yerleştiriyoruz.

kuzen: sen çok mutfağa girmiyorsun galiba. yani yemekleri sen yapmıyorsun sanırım genelde.
m: ?
k: baban “güzel olmuş” dedi ya hani sofrada. hani genelde ilk zamanlar söylerler teşvik kapsamında. sonraları söylemezler ya ondan dikkatimi çekti.

1- zeki insanın hali başka oluyor canım.
2- evimizdeki mutfağa fazla girmiyor oluşum, yılın büyük bir bölümünü anne- babamdan uzakta geçiriyor olmam hasebiyledir.
3- yine bu uzaklık sebebiyledir ki geçen akşam çay servisi yaparken babam “mandalinanın servislerini unutmuşuz ne zamandır” diyivermiştir.
4- yemek yapmak zor bir iş değil. biraz özenle güzel şeyler yapabiliyor insan.
5- zor ya da kolay yine de her zaman “yapanların ellerine sağlık yiyenlere afiyet” düsturunu zikretmek güzel bir şey.
öyle işte..

abimle konuşuyoruz telefonda. emrikadan arıyor:

mandalin: sesin ne kadar yakından geliyor öyle buralarda mısın yoksa?
abisi: yan odadayım. küçük odaya doğru gelsene.
m: e hani görünmüyorsun? saklanabileceğin bir yer de yok ki burda.
a: kalp gözün kapanmış senin ben ne yapayım.
m: doğrudur, ne diyim…

surre alayı sergisini gezmek için topkapı’daydık dün meyrâ hanımla.
ne umuyorduk kestiremiyorum ama daha etkili, vurgulu, vasıflı bir sunum- anlatım olabilir miydi acaba? mesela sergide yer alan çin yapımı tasların surre alayıyla alakası nedir? “bilmem kaçıncı yüzyıla ait çin vazosu şusu busu” yazınca olay netleşmiyor ki. surre alayıyla haremeyne gönderilen hediyelerden biri midir acaba?
eşyanın tek başına bir değer ifade etmediğini daha iyi idrak ediyor insan. sergilenen şeylerin hepsi çok kıymetli belki, lakin onlar bir bütünün parçaları olmaları hasebiyle değerliler esasında.
surre alayı merasiminin gerçeğini görebilmek bizden artık geçtiyse de temsilini görebilsek bir gün inşaAllah.

sergide fotoğraf çekmek yasaktı elbette. lakin üstteki yelpazeler dikkatimi çekince deklanşöre basmaktan kendimi alamadım.
çıkışta yorgunluğumuzu saray bahçesinde çimlere oturarak atmaya çalıştık. saray istemezük bahçesi bizim olsun yeter

* dersti, provaydı, dost sohbetiydi derken önüme gelen şeyi kaydediyorum. bazen fotoğrafla bazen mp4′le bazen her ikisiyle. sevdiğim dersleri yıllar sonra da dinleyebilmek, hafızamın zayıflığına yenilmemek istiyorum. arkadaşlardan habersiz kaydettiğim sohbetlerimizi çok sonraları dinlediğimizde dudaklarımıza bir tebessüm düşsün istiyorum.

…

dün ismail hocanın dersinden eve dönerken mp4′ümdeki kayıtları dinliyordum. bir anda “ah u vah mandalin ah u vah” dedim kendime. “sanır mısın ki bir tek sen kayıt tutuyorsun? senin kayıtların da tutuluyor bir yerlerde!” şüphesiz ben nefsimi temize çıkaramam.

*

İsmail Hocanın dünkü dersi yine çok bereketli geçti. “münşerih ve munbasıt olarak dersten telezzüzle müstefid oldum”. dersin hitamında da hudud-u sünnet dahilinde hocanın fotoğraflarını çektim. çekerken izin almadım, ama hoca farkettiğinde de bir şey demedi. takriri sünnet yani

yukardaki yazı hocanın kendi el yazısı. okuduğumuz metinde geçen “munbasıt” kelimesinden tasavvuftaki kabz ve bast hallerinin bahsine geçtik. ordan da turgut cansever’in mimaride kabz ve bast hallerine örnek vermesiyle ilgili bir anısını anlattı hoca. ardından 3. satırdaki mısrayı yazdı.

ilk iki satır ise nedîm’e ait bir beyit:

“yok senin vasfettiğin dilber bu şehr içre nedim

bir perî suret görünmüş bir hayal olmuş sana”

onu da yoklamayı aldıktan sonra yerinden kalkıp yazdı ama o beyte geçiş nasıl olmuştu hatırlayamıyorum.

mehmet sofuoğlu hocanın da zikri geçti bir vesileyle derste. “ben onun gibi fenafidders olan başka bir hoca tanımadım” dedi.

* kardeşim sanat müziği tiryakisi oldu bu aralar. konser falan varsa gidelim abla beraber dedi.
şimdi kendisinin bir kültür hizmeti, tavsiyesi olarak eda karaytuğ – kimseye etmem şikayet i dinliyoruz

ehlen biküm!

* gürsaçlı insanlar gördüğümde içim gidiyor. MaşaAllah, bana da ver Allahım diye dua eyliyorum.

eslemin tavsiyesiyle çam terebentin esansı diye bir şey kullanmaya başladım. geçen kızlara bahsederken kekik, “faydası olacaktır inşallah. benim eniştem de kullandı. hatta h. de kullandı. ama o yüzünde de tüylenme olduğunu söyledi. psikolojik olabilir” dedi.

priorin’in sitesinde okuduğuma göre saç kıllarıyla vücudun diğer yerlerindeki tüylerin yapısı farklıymış halbuki?

bu konuşmanın etkisiyle, ertesi sabah uyandığımda yüzümde kalın uzun tüyler görmeyip rüya olduğunu idrak etmemle şükretmem aynı ana denk düşüyor.

* dün ali hocanın dersinde ibn rüşd’ün psikoloji şerhinden okumaya devam ettik. demiş ki üstad mealen:
“tahayyül geçmişte yaşanmış bir hissin yeniden yaşanmasıdır. çoğu kere buna yalancı duyu denilmiştir. duyular daima doğrudur ama tahayyülün büyük bir kısmı yanlıştır.”

hem “doğru” hem “yanlış”, buralar biraz izaha muhtaç. ama vardığımız nokta pek hassas: farabi’deki gibi nefs dışında bir faal akıl söz konusu değil ibn rüşd metodolojisinde. Onun metodolojisinde akıl ve nefs aynı şeydir. bilme gücü salt bir yetenektir. tümelleri de bilgimizin içeriğini de formunu da biz oluşturuyoruz. tıpkı arının bal yapması gibi. önce petekleri yapması, sonra o petekleri doldurması gibi.

İbn Rüşd’de mantığın kaynağı bizzat bizken (nefs iken), Farabi’de bizim dışımızda bir faal akıldır.

*dün fakültede ankara ilahiyattan misafirlerimiz vardı. aüif’nin zahir medeniyetler kulübü öğrencileri “endülüs’ü düşlerken” isimli oyunlarını sergilediler. meğer bizim fakülte ne de tiyatrosever imiş. salon doldu taştı. tiyatronun kurgusu çok güzeldi. ibn tufeyl’i, rüşd’ü, arabi’si, hazm’ı, tarık bin ziyad’ı hatta don kişot’u bir aradaydı.

eilahiyat güzelliklere vesile oluyor, buluyor buluşturuyor ilahiyat öğrencilerini.

ailenin meyve tirtakisi benimdir.
birinin canı meyve çekmiş de evde meyve bulamamışsa sorumlusu benimdir. “kendi boğazımı düşünüyorumdur ancak”
şayet meyveler çürümeye yüz tutmuşsa sorumlu yine benimdir. “benden başka meyve yiyen mi vardır evde, niye kontrol etmiyorumdur”

ama artık ablam da bir meyvesever. evden muz eksik oldu mu içi sıkılır. en kısa zamanda muz alır, ama sade tüketmeyi sevmez. muzlu rulo pasta yapar. oy oy oy bilseniz kaç kere muzlu rulo pasta yapıldı bu evde

şimdilerdeki gözdesi portakal. çünkü harika bir portakallı kek tarifi uygulamaya başladı!

*söz meyvelerden açılmışken, önceki haftasonu çilek bebeği görmeye gittik. Allah analı babalı büyütsün. bu dünyada da öte dünyada da yüzü ak olsun. ismiyle yaşasın inşaAllah. annesi çok güzel bir isim seçmiş onun için

meyrâ hanım vize ödevi olarak bi makale yazma çabası içinde şu günlerde. kaynak taraması için geçen cuma beraber isamdaydık. elime bir kağıt tutuşturdu. “git bu makaleyi bul bana” dedi. emir demiri keser.

mezkur makale, Türklük Araştırmaları Dergisinin [Mütad] 18. cildinde. Sıffin Savaşına katılan sahabeler hakkında biyografik bilgi veriliyor. Ubeydullah b. Ömer [Hz. Ömer'in oğlu Ubeydullah] hakkında da nicelikte az, zihinde bıraktığı sorularla nitelikte kapalı bir paragrafa yer veriliyor.

“Ebu İsa [İsa'nın babası] künyesini aldığında [ilk oğlunun adını İsa koyduğunu anlıyoruz.] babası tarafından tokatlandığı” bilgisi verilmiş, “anlaşılan o ki dini hassasiyetlerinin babası kadar yüksek olmadığı” yorumu yapılmış yazar tarafından.

ubeydullah b. ömer hakkındaki malumatımızı artırmak için makalenizi bekliyoruz meyrâ hanım, Allah muvaffak etsin