Devammecburi’s Blog

cuma günü ümraniye’den crr’ye hangi otobüsleri kullanarak gidebileceğimi bir süre düşündükten sonra ["düşünmeden adım atmam ben" izlenimi vermeye çalışıyor sanki yazar bu cümlesinde."hahay, güliyim bari" demek serbest.] dedim ki, caddeden 13 ya da 14′e bineyim, ilahiyat durağında ineyim, akbilimi doldurayım büfeden, sonra da 110′a bineyim. halbukim hiç bağlarbaşına kadar gitmeyip millet parkında inip, ordan 129T’ye binmek daha akıllıca imiş. düşüne düşüne bunu mu buldun derler insana.

Dün betül’le buluşup okulda bir kaç hocaya bayram dönüşü ziyareti yaptık. Muhittin hocanın peşinde dolandık durduk bir türlü karşılaşamadık. Meğer bir hikmet-i ala söz konusuymuş da m. hocadan önce ismail hocayla görüşmem gerekiyormuş. Duyduklarıma şaşırmakla birlikte pek mesud oldum. İ. hoca beraber çalışma sinyali verdi. Evvelen, “naptınız tez konularınızı?” dedi.

“M. hocayla maille irtibat kurmuştum trabzon’dayken, “geçici bir konu belirleyelim, döndüğünde yüzyüze konuşup tartışarak bir karara varırız” demişti. Bugün de henüz görüşemedim kendisiyle. Benim aklımdan dil felsefesiyle islam felsefesi mevzularını irtibatlandırabilir miyim diye geçiyor” dedim.

Sessizlik oldu bir süre. “Tavsiye etmem” dedi. “Zor bir konu. İslam felsefesindekinden farklı modern dil felsefesindeki yaklaşımlar. Yüksek lisans için zor olur. Daha önce ilgilendiğin bir alan olsaydı olabilirdi belki” dedi.

Gerçi betül de daha önce aşina olmadığı bir konu üzerinde çalışacak. Metafizik çalışmayı arzu ederken fizik çalışacak. İbn sina felsefesinde hareketi inceleyecek.

Sonra hoca, sen aslında şu şu konuları çalışabilirsin, dedi. Evladının huyu suyunu bilen bir baba edası sezdim, bir hoş oldum Bakalım süreç nasıl ilerleyecek.

Hocanın odasından çıktığımızda betül, “ben sana en başında git hocayla konuş demiştim” diye söylendi bana hayrola bakalım.

Harun hocaya da uğramıştık öncesinde. Bizi gördüğüne sevindiğini söyledi. Hatta heyecanlandım sizi görünce diye takıldı da. Betül de hocayı sevindirdik diye sevindi Ama ben artık çok da inanamıyorum hocanın bu sözlerine. Samimi mi dalga mı geçiyor diye düşündürtüyor insana.
Biz yine de şekerlerimizi alıp çıktık tabi

Kardeşimle beraber yapabildiğimiz ilk yolculuktu bu sanırım 4 yıl boyunca. Otobüste en öndeydik. Güneşin batışını Giresun yollarında seyreyledik. Annemin koyduğu azıkları afiyetle yedik. Çayımızı kahvemizi içtik. Kitap okuduk. Tv izledik. Şoförlerin konuşmalarına kulak misafiri olduk. Pek rahat uyuyamadık. Ama sağ salim vardık hamdolsun. O Adapazarı’nda indi. Küçük abla İstanbul’a doğru devam etti.

Yine ve yeniden İstanbul günleri. Gündem yoğun. Kafa karışık. Bir düzen oturtabildim mi ne ala!

evvel zamanlarda, 70′li yıllar olsa gerek, babamın evlilik yaşının geldiğini düşünen köydeki komşular

“a. namaz kılmayı bıraksın, biz ona kız verelim”

demişler.